Vanmorgen schreef ik mijn morning pages, onder het genot van een ijskoffie in het stadje. Daarna vroeg ik om inspiratie voor het vervolg op Wat gaf. Grappig genoeg niet omdat ik vastzat, maar omdat ik nieuwsgierig was naar wat er nog meer mocht ontstaan.
Hoewel Wat gaf nog niet af is, ik denk dat ik ongeveer op tweederde ben, weet ik inmiddels wel hoe het eindigt.
Op de terugweg liep ik zonder afleiding. Geen telefoongesprek. Geen muziek. Geen podcast of luisterboek. Alleen het geluid van mijn eigen voetstappen en alle ruimte om wat voor me uit te mijmeren.
En toen gebeurde het.
De ideeën kwamen.
Niet voor Wat gaf, maar voor het laatste deel van de trilogie.
Ik heb de volledige structuur nog niet. Zelfs niet in de buurt. Maar ik heb wel een begin. Een thema. Een gevoel. Alsof Wat leeft voorzichtig heeft aangeklopt om te laten weten dat het er is.
Misschien is dat precies hoe verhalen ontstaan.
Niet omdat je ze bedenkt, maar omdat je ze onderweg tegenkomt.
De structuur volgt later. Nu is er eerst alle ruimte om Wat gaf af te schrijven.
Nu ik weet hoe Wat leeft begint te leven.
Reactie plaatsen
Reacties