We zitten in een klein huisje op een berg, uitkijkend over het meer. Het is stil. Niet de stilte waarin niets te horen is, maar de stilte waarin alles een eigen plekje heeft.
Vogels. De wind. In de verte een herder met zijn schapen. Heel af en toe het zachte geluid van een motor aan de overkant van het meer.
En verder… niets.
Of juist alles.
Je fantasie krijgt eindelijk de ruimte. Zie ik daar iets omhoog komen uit het water? Een vis misschien? En daar, iets verderop… ligt daar een hoedje?
Nee.
Gewoon een steen. Toevallig in de vorm van een hoed.
Grappig eigenlijk. Zodra de wereld stil wordt, begint je hoofd verhalen te vertellen.
Misschien is niets wel de mooiste inspiratie die er bestaat.
Reactie plaatsen
Reacties