Vrienden verzamel je niet. Ze gebeuren.
Ik denk weleens dat vriendschap een beetje lijkt op een goed gevulde boekenkast.
Niet ieder boek lees je even vaak. Sommige pak je iedere week uit de kast. Andere staan er jarenlang stil, totdat je ze openslaat en het voelt alsof je nooit bent gestopt met lezen.
Met vrienden is dat eigenlijk precies zo.
Er zijn van die vrienden met wie je maanden geen contact hebt. Totdat één van jullie een berichtje stuurt.
“Zullen we afspreken?”
En een paar minuten later voelt het alsof de tussenliggende maanden nooit hebben bestaan. Alsof jullie vriendschap ergens geduldig op een plank heeft staan wachten tot het weer tijd was.
Dan heb je de vrienden die altijd dichtbij zijn. De mensen aan wie je zonder na te denken een foto stuurt van een veel te dure cappuccino, een gekke reclame of een scherm vol autocorrect-blunders. De gesprekken gaan moeiteloos van levensvragen naar kattenfilmpjes en weer terug.
Er zijn ook reisvrienden.
De één heeft weken van tevoren een route uitgestippeld, restaurants opgeslagen en een lijstje gemaakt van alles wat absoluut niet gemist mag worden.
De ander ziet onderweg een zijstraatje, zegt: “Zullen we gewoon daarheen lopen?” en ontdekt precies dat ene pleintje waar uiteindelijk de mooiste herinnering ontstaat.
En natuurlijk vergeten jullie weer souvenirs te kopen.
Maar eerlijk… de verhalen die je mee naar huis neemt zijn toch veel leuker.
Dan heb je nog de sportvriend. De persoon die zegt: “Kom op, nog één setje.” Terwijl jij diep van binnen al afscheid hebt genomen van je bovenbenen.
Op dat moment vervloek je hem of haar misschien een klein beetje.
De volgende dag ben je stiekem toch blij dat je bent gegaan.
En dan…
Dan is er die ene vriend.
Je hoeft niet uit te leggen waarom je belt.
Je hoeft een bericht niet eerst drie keer te herschrijven.
Je kunt lachen tot je buik pijn doet, maar elkaar ook precies vertellen wat je eigenlijk liever niet wilt horen.
Dat is misschien wel de grootste vorm van vriendschap.
Niet degene die altijd zegt dat je gelijk hebt.
Maar degene die je lief genoeg vindt om eerlijk te zijn.
Misschien is dat wel het mooiste aan vriendschap.
Je hebt niet één beste vriend nodig die alles voor je is.
Je verzamelt onderweg verschillende mensen.
De één wandelt een stukje met je mee.
De ander blijft.
En allemaal laten ze iets achter.
Een herinnering.
Een inzicht.
Een slappe lach.
Of gewoon het gevoel dat je nooit helemaal alleen door het leven hoeft.
Misschien is vriendschap uiteindelijk niet de vraag hoeveel vrienden je hebt.
Maar hoeveel mensen je leven een klein beetje mooier hebben gemaakt, simpelweg door erin te zijn.
Reactie plaatsen
Reacties