Ik had een ouderwetse snottebel!

Vorige week gebeurde er iets waarvan ik eerlijk gezegd dacht dat het voorgoed achter me lag.

Ik had een ouderwetse snottebel.

Zo eentje die je normaal alleen ziet bij peuters op het schoolplein. Je weet wel… die net iets eerder naar buiten komt dan de eigenaar zelf doorheeft.

Gelukkig stond ik alleen in de badkamer.

Na drie weken verkouden te zijn geweest, had mijn neus blijkbaar besloten dat hij nog één laatste verrassing voor me in petto had. Ik keek in de spiegel, moest lachen en dacht maar één ding:

Dit overkomt volwassenen toch helemaal niet?

Blijkbaar wel.

En gek genoeg bracht die snottebel me niet alleen aan het lachen. Hij zette me ook aan het denken.

Wanneer zijn we eigenlijk gestopt met een beetje vier jaar oud zijn?

Niet de snottebellen, natuurlijk. Die mogen best in onze jeugd blijven.

Maar al het andere.

Een kind van vier zegt zonder aarzelen dat het iets niet leuk vindt. Dat het moe is. Dat het liever naar huis wil. Dat het geen broccoli lust. Vijf minuten later rent het alweer lachend achter een vlinder aan, alsof er nooit iets aan de hand is geweest.

Wij volwassenen doen dat anders.

We blijven nog een uurtje langer op een verjaardag terwijl we eigenlijk naar bed willen.

We eten iets op omdat we de kok niet willen beledigen.

We zeggen: “Misschien een andere keer.” terwijl we eigenlijk gewoon nee bedoelen.

En als iemand vraagt hoe het gaat, antwoorden we automatisch: “Goed hoor.” Nog voordat we hebben gevoeld of dat eigenlijk wel waar is.

Onderweg lijken we een paar bijzondere eigenschappen kwijt te raken.

Niet omdat we volwassen worden.

Maar omdat we denken dat het zo hoort.

Misschien zouden we af en toe weer een beetje vier jaar oud mogen zijn.

Niet door stampvoetend op de grond te gaan liggen in de supermarkt omdat de koekjes op zijn.

Maar wel door eerlijker te zijn.

Vaker nee te zeggen zonder schuldgevoel.

Te lachen zonder ons af te vragen hoe we eruitzien.

En gewoon naar huis te gaan wanneer we moe zijn.

Die snottebel in de spiegel was misschien niet het meest charmante moment van mijn week.

Maar hij herinnerde me wel aan iets.

Misschien worden we niet volwassen doordat we ouder worden.

Misschien worden we volwassen doordat we onderweg vergeten hoe onbevangen we ooit waren.

En heel soms…

komt een ouderwetse snottebel langs om je daar vriendelijk aan te herinneren.

Ik moest er in ieder geval ontzettend om lachen.