Je weet dat je volwassen ben geworden als…
… Je jezelf erop betrap dat je googlet: “Is deze rugpijn normaal voor mijn leeftijd?”
Ik weet dat ik volwassen ben geworden toen ik er stiekem blij van werd dat er op vakantie een wasmachine was. Terwijl de kinderen salto’s maakten in het zwembad, stond ik met een gelukzalige glimlach de was op te hangen in de zon. Want eerlijk is eerlijk: stel je eens voor dat ik thuiskom met een Mount Everest aan stinkende shirts en mysterieuze onderbroeken. Schone kleding in mijn koffer = level 999 volwassenheid.
Of toen mijn vaste supermarkt ineens besloot alle producten te verplaatsen. PANIEK. Jarenlang had ik gewerkt aan die ene perfecte en efficiënte boodschappenroute. En nu liep ik als een verdwaalde hamster met keuzestress door de winkel, rondjes draaiend in het gangpad waar de pasta altijd stond. Wie ben ik eigenlijk zonder mijn supermarktlogica?
Ik weet dat ik volwassen ben geworden wanneer ik op straat een geweldig nummer hoor, de zon schijnt en mijn innerlijke Beyoncé zich al opwarmt voor een spontane heupzwaai… maar helaas klemmen mijn tieners hun kaken op elkaar, trekken ze hun capuchon nog iets verder over hun ogen en sissen: “Mam. Doe. Normaal.” Vroeger was ik de koningin van de dansvloer, nu ben ik de persoonlijke cringe-machine van mijn kinderen.
En serieus… waarom moet de radio eigenlijk zachter als ik de auto ga inparkeren? Alsof het dashboard persoonlijk betrokken is bij de manoeuvre. Maar toch gaat, zodra de auto in zijn achteruit wordt gezet, mijn hand automatisch naar de volumeknop. Concentratie is heilig. Dit is volwassen multitasken: ademen, sturen en voorkomen dat FunX me een paniekaanval bezorgt.
Ik weet dat ik volwassen ben geworden toen ik vroeger dacht: “Later, als ik groot ben, eet ik elke dag pannenkoeken!” De werkelijkheid blijkt iets minder romantisch. Iedere dag moet ik bedenken wat we gaan eten. Vervolgens moet ik het zelf koken. Maar eerst moet ik nog boodschappen doen. Zucht. Oh ja en daarna moet de hele boel weer opgeruimd worden. Nog eens zucht.
Ik weet dat ik volwassen ben geworden wanneer ik soms opgelucht ben dat ik naar mijn werk mag, simpelweg omdat het daar rustiger is. Niemand vraagt of ik veters wil strikken terwijl ik op het toilet zit. Niemand huilt omdat een banaan verkeerd is gepeld. Alleen collega’s, koffie en… nou ja, Excel-spreadsheets. Maar eerlijk? Zelfs dat voelt soms als een dagje spa.
Of toen ik ineens een rugzak koos omdat die beter is voor mijn rug. Vroeger paradeerde ik met een schoudertas rond alsof ik op een catwalk liep. Nu is mijn belangrijkste gedachte: “Als ik deze tas vandaag draag, loop ik morgen krom als een garnaal.” Dus: Team Ergonomie, kom maar door. Geen pijnlijke schouder, gewoon comfort.
En over comfort gesproken: schoenen. Hoge hakken? Spitse neuzen? Die liggen inmiddels in het museum van mijn herinneringen. Sneakers zijn het nieuwe zwart. Ik wil de dag gewoon doorkomen zonder rond te strompelen als een bokser in de twaalfde ronde. Sexy wordt overschat; praktisch is fantastisch.
Ik weet dat ik volwassen ben geworden toen fietsen ineens het hoogste goed werd. Frisse lucht! Beweging! Geen zere knieën! Bonuspunten als ik bergop fiets terwijl ik luister naar een podcast over mentale gezondheid of juist keihard mijn favoriete muziek aan heb staan. Multitasken op z’n best.
En als ik wakker word met drie krakende gewrichten, waarvan er één ineens een klik geeft zodra ik nies… gefeliciteerd. Ik ben officieel lid van de Club van het Volwassen Lichaam. Lidmaatschap is gratis. Onderhoud is duur.
Koffie? Natuurlijk zou ik minder willen drinken. Maar om half tien ’s ochtends heb ik vaak al drie diepe zuchten, twee innerlijke woede-uitbarstingen en één “Ik tel tot tien, want ik ben volwassen”-moment overleefd. Koffie is geen verslaving. Koffie is een overlevingsmechanisme.
En ja… op een dag betrap ik mezelf ineens op de gedachte: “Zou ik Crocs kopen?” Alleen die gedachte jaagt me al angst aan. Maar het feit dat ik er serieus over nadenk, zegt eigenlijk al genoeg. Ik stel het nog even uit. Want volwassen? Ja. Maar dát stadium? NEE. Al fluistert dat stemmetje in mijn hoofd steeds opnieuw: “Maar ze zien er eigenlijk wel heel comfortabel uit…” Geef maar toe… ik ben al halverwege.
Ik weet dat ik volwassen ben geworden wanneer ik steeds vaker nee zeg tegen dingen waar ik eigenlijk geen plezier meer uit haal. Nee tegen sociale verplichtingen, saaie feestjes en adrenaline-activiteiten waarbij mensen uit een vliegtuig springen met een parachute en dat vervolgens “lekker leven” noemen. Nee. Gewoon nee. Want volwassen zijn betekent voor mij ook dit beseffen: tijd is kostbaar en ik ben niet de entertainmentcommissie voor iedereen met een plan.
En jij?
Wat was jouw “O help… ik ben écht volwassen geworden”-moment?
Laat het me hieronder weten. Dan kan ik zien of ik dat stadium ook al bereikt heb.
En als jij inmiddels al Crocs bezit… dan wil ik eigenlijk maar één ding weten:
Zitten ze écht zo lekker als iedereen beweert?