Vriendelijkheid een taal die iedereen begrijpt

We liepen samen door de stad toen mijn man ineens iets zei.

Niet iets groots.

Niet iets waarvan je verwacht dat je het weken later nog weet.

Hij zei:

“Heb je er weleens over nagedacht dat jouw glimlach misschien de enige glimlach is die iemand vandaag krijgt?”

Ik keek hem aan.

Eerlijk gezegd…

nee.

Daar had ik nog nooit over nagedacht.

Sindsdien gebeurt er iets geks.

Ik glimlach vaker naar mensen die ik niet ken.

Niet overdreven.

Gewoon als onze blikken elkaar toevallig kruisen.

Bij de supermarkt.

Op straat.

Of als iemand me voor laat gaan.

Soms gebeurt er helemaal niets.

Mensen kijken weg.

Of hebben haast.

Of zitten met hun gedachten ergens anders.

En dat is prima.

Maar heel af en toe…

zie je iemand bijna verrast terugglimlachen.

Alsof hij even vergeten was dat glimlachen ook nog bestond.

Misschien beeld ik het me in.

Misschien ook niet.

Ik vraag me weleens af hoeveel kleine dingen we doen zonder te weten wat ze bij een ander teweegbrengen.

Een deur openhouden.

Iemand voor laten gaan.

Een oprecht compliment.

Of gewoon even vragen:

“Hoe gaat het écht met je?”

We denken vaak dat zulke dingen klein zijn.

Maar misschien zijn ze alleen klein voor degene die ze geeft.

Je weet tenslotte nooit welk verhaal iemand met zich meedraagt.

Misschien heeft iemand net slecht nieuws gekregen.

Misschien voelt iemand zich al dagen alleen.

Misschien is iemand moe van het sterk zijn.

Dat zie je niet aan de buitenkant.

Net zoals je ook niet ziet hoeveel verschil een vriendelijk gebaar soms kan maken.

Het mooie aan vriendelijkheid is misschien wel dat je er niets voor hoeft te kunnen.

Je hoeft niet dezelfde taal te spreken.

Je hoeft elkaar niet te kennen.

Je hoeft zelfs niets te zeggen.

Soms is een glimlach al genoeg.

Pas veel later kwam ik een quote van Mark Twain tegen.

“Kindness is a language that the deaf can hear and the blind can see.”

Normaal vergeet ik zulke quotes vrij snel.

Maar deze bleef hangen.

Misschien omdat ik inmiddels denk dat vriendelijkheid inderdaad een taal is.

Niet eentje die je leert op school.

Maar eentje die iedereen begrijpt.

En sindsdien betrap ik mezelf er af en toe op dat ik zomaar naar een onbekende glimlach.

Niet omdat ik weet dat het iemands dag mooier maakt.

Maar omdat ik weet dat ik dat simpelweg niet kan uitsluiten.

En misschien…

is dat al reden genoeg.