Die ene plek in huis

Ik weet niet hoe het bij jullie thuis gaat…

…maar bij ons hebben spullen blijkbaar een favoriete plek.

Niet omdat wij dat zo bedacht hebben.

Ze gaan er gewoon vanzelf naartoe.

Bij ons is dat de hoek van de eettafel.

Ik ruim hem leeg.

Loop weg.

Kom een paar uur later terug.

En daar ligt alweer een brief.

Een oplader.

Een zonnebril.

Een haarborstel.

Twee elastiekjes.

Een bonnetje waarvan niemand meer weet waarvan het is.

En ergens daartussen ligt meestal ook nog iets waarvan ik me serieus afvraag:

Wanneer is dit hier terechtgekomen?

Het begint altijd heel onschuldig.

“Ik leg hem hier héél even neer.”

Dat zijn gevaarlijke woorden.

Want “héél even” blijkt thuis een bijzonder rekbaar begrip.

Een brief die ik straks nog moet lezen.

Een oplader die ik straks weer nodig heb.

Een pet die straks weer mee moet.

Allemaal logisch.

Totdat die tafel ineens verandert in een soort museum van onafgemaakte plannen.

Het mooiste vind ik misschien nog wel dat niemand verantwoordelijk lijkt te zijn.

Als ik vraag van wie iets is…

…blijft het opvallend stil.

Blijkbaar woont er een onzichtbare huisgenoot die overal spullen neerlegt.

En die vervolgens spoorloos verdwijnt.

Natuurlijk ruim ik de tafel regelmatig op.

Dat geeft een heerlijk gevoel.

Ongeveer drie minuten lang.

Want daarna begint alles gewoon opnieuw.

Alsof de tafel een magneet is.

Of een heel klein zwart gat waar losse spullen zich onweerstaanbaar toe aangetrokken voelen.

En als er visite komt…

Dan lossen wij het probleem op zoals volgens mij heel veel mensen dat doen.

We verplaatsen de rommel.

Niet opruimen.

Verplaatsen.

Naar de werkkamer.

Daar bestaat namelijk een tweede officiële verzamelplek.

Een stapel die intern bekendstaat als:

“Daar kijken we later nog wel naar.”

Dat klinkt ontzettend georganiseerd.

Bijna professioneel.

Alleen is “later” bij ons geen tijdstip.

Het is meer een levensstijl.

Soms vraag ik me af of ieder huis zo’n plek heeft.

Een stoel.

Een trap.

Een aanrecht.

Een hoekje waar het leven zich heel even neerlegt.

Misschien is dat ook helemaal niet erg.

Want eerlijk gezegd…

Ik vertrouw huizen zonder zo’n plek niet helemaal.

Die voelen alsof niemand er echt woont.

Alsof iedereen zijn sleutels altijd meteen ophangt.

Iedere brief direct opent.

En iedere oplader meteen teruglegt.

Dat klinkt eerlijk gezegd behoorlijk vermoeiend.

Nee…

Geef mij maar die ene rommelhoek.

Zolang hij af en toe nog groot genoeg is om aan te eten.