Ik heb een afspraak met mezelf.
Als ik iets voel…
…mag ik het niet googelen.
Dat klinkt misschien als een heel eenvoudige afspraak.
Dat is het niet.
Want mijn hoofd is ontzettend goed in verhalen verzinnen.
Een lichte hoofdpijn?
Misschien te weinig gedronken.
Of…
iets veel ernstigers.
Een steek in mijn buik?
Waarschijnlijk iets verkeerds gegeten.
Of…
je weet maar nooit.
Mijn hoofd is een fantastische scenarioschrijver.
Alleen schrijft het vooral thrillers.
Het gekke is dat ik daar vroeger veel minder last van had.
Volgens mij is er ergens na de geboorte van mijn kinderen een onzichtbaar alarm in mijn hoofd geïnstalleerd.
Sindsdien let ik op alles.
Een pijntje.
Een kriebel.
Een steek.
Mijn lichaam zegt:
“Hé.”
Mijn hoofd hoort:
“PANIEK!”
En voordat ik het weet, zit ik op internet.
Het begint altijd heel onschuldig.
“Lichte hoofdpijn.”
Nog geen vijf minuten later lees ik over aandoeningen waarvan ik het bestaan een kwartier eerder niet eens kende.
Google heeft namelijk een bijzonder talent.
Het begint bij uitdroging…
…en eindigt ergens bij een uiterst zeldzame ziekte waar wereldwijd ongeveer drie mensen last van hebben.
En ineens ben ik ervan overtuigd dat ik waarschijnlijk nummer vier ben.
Gelukkig heb ik een huisarts met engelengeduld.
Op een dag zat ik weer tegenover hem.
“Ik denk dat er iets mis is.”
Hij keek me rustig aan.
“Hoe ernstig denk je zelf dat het is?”
Ik dacht even na.
“Waarschijnlijk helemaal niet zo ernstig.”
Hij knikte.
“Dan zou ik me daar voorlopig ook geen zorgen over maken.”
Ik weet nog dat ik bijna teleurgesteld was.
Niet omdat ik ziek wilde zijn.
Maar omdat mijn hoofd inmiddels een veel spannender verhaal had geschreven.
Sindsdien heb ik een nieuwe regel.
Als iets na twee weken nog niet over is…
…dan mag ik de huisarts bellen.
Het mooie van die regel is dat hij verrassend goed werkt.
Want meestal ben ik op dag drie alweer vergeten wat er eigenlijk aan de hand was.
Blijkbaar verdwijnen veel klachten vanzelf.
Of mijn aandacht verhuist gewoon naar iets anders.
Dat kan ook.
Begrijp me niet verkeerd.
Als je je echt zorgen maakt over je gezondheid, moet je natuurlijk altijd een arts raadplegen.
Google heeft nog nooit een diploma geneeskunde laten zien.
En eerlijk gezegd vertrouw ik iemand die mij én een verkoudheid én een tropische parasiet als mogelijkheid voorschotelt ook niet helemaal.
Tegenwoordig probeer ik iets anders.
Ik luister wel naar mijn lichaam.
Maar niet meteen naar het verhaal dat mijn hoofd erbij verzint.
Want die twee blijken verrassend slechte collega’s te zijn.
Mijn lichaam zegt meestal gewoon:
“Drink eens wat water.”
Mijn hoofd heeft ondertussen de koffers al gepakt voor een spoedopname.
En meestal…
heeft mijn lichaam gelijk.
Al moet ik eerlijk bekennen…
Toen ik dit verhaal aan het schrijven was, kreeg ik ineens een steekje in mijn schouder.
Mijn eerste gedachte?
“Daar zal toch niets achter zitten?”
Mijn tweede gedachte?
“Niet googelen.”
Ik ben blij dat ik tenminste af en toe naar mezelf luister.
Reactie plaatsen
Reacties