Op het water zwaaien mensen naar elkaar.
Niet uitbundig.
Geen enthousiast gezwaai met twee armen.
Gewoon een klein handgebaar.
Alsof iedereen daar stilzwijgend heeft afgesproken dat je elkaar even ziet.
Ik vind dat misschien nog wel het mooiste aan varen.
Op het land lopen we elkaar de hele dag voorbij.
In de supermarkt.
Op straat.
Op het station.
Niemand kijkt op of om.
Maar zodra je op het water bent…
zwaai je.
Ook naar mensen die je nog nooit hebt ontmoet.
Het maakt niet uit of je in een grote boot zit of in een klein bootje dat net hard genoeg gaat om een beetje vooruit te komen.
Iedereen hoort er even bij.
Misschien komt het doordat niemand haast lijkt te hebben.
Of omdat water vanzelf iets met mensen doet.
Het maakt gesprekken zachter.
Bewegingen rustiger.
Zelfs de lucht lijkt er anders.
Wij nemen vaak wat te eten mee.
Niets bijzonders.
Een paar broodjes.
Iets te drinken.
En op de een of andere manier smaakt alles beter zodra het bootje zachtjes op de golven beweegt.
Misschien zit de smaak niet in het eten.
Maar in het ontbreken van alles wat thuis nog op je wacht.
Al moet ik eerlijk toegeven…
Mijn liefde voor varen kent één duidelijke grens.
Een kano.
Jaren geleden stapte ik samen met mijn zoon vol goede moed in een kano.
In theorie zouden we vooruit gaan.
In de praktijk draaiden we vooral rondjes.
Ik weet niet zeker of we ooit echt de bedoeling van kanoën hebben begrepen.
Wel weet ik dat ik blaren op mijn handen had.
En een diep respect ontwikkelde voor iedereen die dit vrijwillig voor zijn ontspanning doet.
Geef mij maar een motortje.
Sommige mensen vinden dat valsspelen.
Ik noem het genieten.
Toch is het gek.
Als ik later aan een dag op het water terugdenk, herinner ik me bijna nooit waar we naartoe voeren.
Ik herinner me het zwaaien.
Het geluid van het water tegen de boot.
Een broodje dat ineens veel lekkerder smaakte dan hetzelfde broodje thuis.
En het gevoel dat er even helemaal niets hoefde.
Misschien is dat wel de echte kracht van water.
Niet dat het je ergens naartoe brengt.
Maar dat het je heel even laat vergeten dat je eigenlijk altijd onderweg bent.
Reactie plaatsen
Reacties