Soms hoor ik een liedje…
…en ben ik ineens niet meer waar ik ben.
Dan zit ik niet meer in de auto.
Of in de keuken.
Of achter mijn bureau.
Dan sta ik opeens weer ergens anders.
Het eerste liedje dat dat met me doet is Por Una Cabeza.
Zodra de eerste noten beginnen, ben ik terug in Venetië.
Niet bij de grachten of de gondels.
Maar op een klein pleintje waar drie straatmuzikanten stonden te spelen.
Twee violen.
Een contrabas.
Meer hadden ze niet nodig.
Mijn dochter was net twee.
Met een paar muntjes stevig in haar vuistje liep ze vastberaden naar de muzikanten toe.
Alsof ze precies wist dat muziek beloond hoorde te worden.
Mijn zoon zat in zijn kinderwagen alles rustig in zich op te nemen.
En ik hurkte naast hem.
Ik keek naar mijn man.
Naar onze kinderen.
Naar de muzikanten.
En ineens was er die ene gedachte.
Heel klein.
Heel duidelijk.
Dit is het.
Dit is geluk.
Niet het soort geluk waar vuurwerk bij hoort.
Gewoon het stille geluk waarbij je heel even beseft dat er niets ontbreekt.
Mijn ouders waren allebei nog gezond.
We waren samen.
En zonder dat ik het doorhad, legde een tango dat moment voor altijd vast.
Sindsdien hoef ik dat liedje alleen maar te horen…
…en ik ben weer even terug.
Ik heb meer van die liedjes.
La Vida Es un Carnaval brengt me altijd naar Málaga.
Ik voel de warmte van het plein.
Hoor de muziek tussen de gebouwen.
Ruik eten dat ergens wordt klaargemaakt.
En zie mensen dansen die elkaar waarschijnlijk helemaal niet kennen.
Het duurt nog geen tien seconden.
En toch ben ik weer daar.
En dan is er Welcome to Jamrock.
Dat liedje smaakt voor mij naar Jamaica.
Naar zon.
Naar ontspannen dagen.
En naar de lekkerste ijskoffie die ik ooit heb gedronken op een terras waar niemand haast leek te hebben.
Het gekke is…
Ik heb die liedjes nooit bewust uitgekozen als herinnering.
Dat besliste de muziek blijkbaar zelf.
Ze hoorde bij een moment.
En vanaf dat moment waren ze voorgoed met elkaar verbonden.
Misschien is dat wel waarom ik zo graag afspeellijsten maak.
Niet omdat ik mijn favoriete muziek wil bewaren.
Maar omdat ik ongemerkt stukjes van mijn leven verzamel.
Sommige mensen bewaren kaartjes van concerten.
Of stapels vakantiefoto’s.
Ik bewaar liedjes.
En heel af en toe zet ik er eentje op.
Niet om naar muziek te luisteren.
Maar om heel even terug te gaan.
Naar een plein in Venetië.
Een zonnige middag in Málaga.
Een terras in Jamaica.
Of naar dat ene moment waarop ik, zonder dat iemand het wist, dacht:
Dit is geluk.
Misschien is dat wel het mooiste aan muziek.
Je kunt een herinnering niet opnieuw beleven.
Maar soms…
kun je haar wel weer even horen.
Reactie plaatsen
Reacties