Ik hoef de zin niet eens af te maken.
“Ik denk dat ik…”
Meer heb ik meestal niet nodig.
Aan de andere kant van de tafel begint ze al te lachen.
Niet gemeen.
Niet spottend.
Maar het soort lachen waarbij iemand je zó goed kent dat de rest van de zin eigenlijk overbodig is.
“Wat ga je nú weer doen?” vraagt ze dan.
En eerlijk?
Dat weet ik zelf soms ook nog niet helemaal.
Ik ben namelijk ontzettend goed in beginnen.
Een nieuw idee?
Ik ben enthousiast.
Een cursus?
Schrijf me maar in.
Een hobby?
Waarom ook niet.
Een toekomstplan?
Natuurlijk wordt dit dé keer.
Dat dacht ik bij Spaans.
“Deze keer leer ik het écht.”
Volgens haar begon ze al te lachen voordat ik de eerste les had geboekt.
Sindsdien krijg ik bij ieder nieuw plan steevast een vrolijk:
“Claro… muy bien.”
Hetzelfde gebeurde toen ik besloot DJ te worden.
In mijn hoofd stond ik al op een festival.
In haar hoofd zag ze vooral mij.
Knoppen indrukken.
Heel geconcentreerd kijken.
En ondertussen geen idee hebben wat ik eigenlijk aan het doen was.
Ze noemde me wekenlang “DJ Toptalent”.
Toen kwam de tekencursus.
“Miss Picasso.”
Dat duurde precies drie lessen.
Daarna besloten de tekenleraar en ik in goed overleg dat onze gezamenlijke toekomst waarschijnlijk beperkt zou blijven.
En toch…
Iedere keer als ik weer met een nieuw idee kom…
Lacht ze.
Maar ze zegt nooit:
“Doe het niet.”
Sterker nog.
Ze is meestal degene die zegt:
“Ga maar gewoon.”
Dat vind ik misschien nog wel het mooiste.
Ze lacht niet omdat ze denkt dat ik ga falen.
Ze lacht omdat ze precies weet hoe ik ben.
Ze weet dat ik nieuwsgierig ben.
Dat ik ergens volledig in kan duiken.
Dat ik halverwege ook zomaar weer verliefd kan worden op iets anders.
En gek genoeg probeert ze me daar nooit in te veranderen.
Ze kent al mijn zijwegen.
Al mijn afslagen.
Al mijn plotselinge invallen.
En toch blijft ze iedere keer langs de kant staan.
Niet om me tegen te houden.
Maar om te zwaaien.
Soms denk ik dat iedereen zo iemand nodig heeft.
Iemand die je een klein beetje uitlacht…
…zonder ooit je enthousiasme kleiner te maken.
Iemand die jouw patronen beter kent dan jijzelf.
En die tegelijkertijd blijft geloven dat dat volgende idee misschien wél blijft hangen.
Al is het alleen maar omdat het weer een goed verhaal oplevert.
En eerlijk?
Ze heeft nog nooit ongelijk gehad.
Ik kom altijd thuis met een verhaal.
Ook als de hobby zelf onderweg ergens is afgehaakt.
Reactie plaatsen
Reacties