Laatst zat ik op een terras.
De zon scheen.
Om me heen werd gelachen.
Glazen tikten tegen elkaar.
Iemand verderop vierde een verjaardag.
Het was zo’n middag waarop alles precies leek te kloppen.
En toch…
Midden in dat moment gebeurde er iets.
Er klonk een liedje.
Ik weet niet eens zeker of ik het echt hoorde of dat mijn hoofd het aanvulde.
Maar ineens was ik ergens anders.
Mijn keel werd dik.
Mijn borst voelde zwaar.
En achter mijn ogen voelde ik die bekende druk waarvan je weet:
O nee…
Niet nu.
Niet hier.
Het gekke aan verdriet is dat het zich nooit aan de planning houdt.
Het kijkt niet of het uitkomt.
Het wacht niet tot je alleen bent.
Soms schuift het gewoon even aan terwijl je eigenlijk gelukkig bent.
Vroeger probeerde ik dat gevoel zo snel mogelijk weg te duwen.
Ik haalde diep adem.
Knipperde een paar keer.
Dacht aan iets anders.
Alsof verdriet een ongewenste gast was die vanzelf weer vertrok als ik maar hard genoeg deed alsof hij er niet was.
Tegenwoordig doe ik dat minder.
Ik heb ontdekt dat verdriet meestal niet komt om iets af te pakken.
Het komt iets aanwijzen.
Iemand.
Een herinnering.
Een moment dat blijkbaar nog steeds ergens in mij woont.
Misschien is dat ook helemaal niet zo vreemd.
We missen alleen wat ooit betekenis heeft gehad.
Een traan vertelt eigenlijk hetzelfde verhaal als een glimlach.
Alleen vanuit een andere kant.
Sinds ik dat ben gaan zien, voelen tranen anders.
Niet fijner.
Maar wel minder verkeerd.
Ze zijn geen teken dat ik terug bij af ben.
Geen bewijs dat ik iets niet verwerkt heb.
Soms zijn ze gewoon het stille bewijs dat liefde nergens naartoe is gegaan.
Dat iemand nog steeds een plekje heeft.
Dat een herinnering nog leeft.
Na een paar minuten droogden mijn ogen weer op.
De zon scheen nog steeds.
Er werd nog steeds gelachen.
Er was eigenlijk niets veranderd.
En toch voelde alles net iets zachter.
Misschien hoeft verdriet niet altijd opgelost te worden.
Misschien wil het soms alleen heel even naast je komen zitten.
En als je het een stoel aanbiedt…
Vertrekt het vaak vanzelf weer.
Niet omdat het weg is.
Maar omdat het gezien is.
Reactie plaatsen
Reacties