Er zijn mensen die een boekhandel binnenlopen en rechtstreeks naar de boeken gaan.
Ik niet.
Mijn benen hebben blijkbaar een eigen wil.
Die slaan automatisch rechtsaf.
Naar de notitieboekjes.
Ik weet ook niet waarom.
Sterker nog…
Ik héb al notitieboekjes.
Heel veel.
Meer dan een mens redelijkerwijs nodig heeft.
En toch gebeurt er iedere keer hetzelfde.
Ik pak er eentje op.
Voel even aan het papier.
Sla hem open.
Ruik stiekem aan de pagina’s.
En denk:
“Misschien is dit wel hét notitieboekje.”
Alsof al die andere ineens niet meer bestaan.
Het fijne aan een notitieboekje is dat het je nooit teleurstelt.
Kleding wel.
Je trekt iets aan waarvan je in de winkel dacht dat het geweldig stond.
Vijf minuten later sta je in een pashokje waar het licht speciaal lijkt te zijn ontworpen om al je onzekerheden uit te vergroten.
Een notitieboekje doet dat niet.
Een notitieboekje past altijd.
Er staan nog geen fouten in.
Geen doorgestreepte zinnen.
Geen twijfels.
Alleen lege pagina’s.
En ergens geeft me dat iedere keer weer het gevoel dat ik opnieuw mag beginnen.
Ik heb echt geprobeerd om zo iemand te worden met een perfect bullet journal.
Je kent ze wel.
Van die Instagram-pagina’s waar iedere week eruitziet als een klein kunstwerk.
Pastelkleuren.
Mooie letters.
Stickers.
Habit trackers.
Stemmingsbloemetjes.
Ik vind ze prachtig.
Bij andere mensen.
Bij mij eindigt een habit tracker meestal op dag vier.
Daarna vergeet ik dat hij bestaat.
En die mooie washitape?
Die ligt vooral heel decoratief in een la.
Na heel wat notitieboekjes ben ik erachter gekomen dat ik eigenlijk maar één reden heb om erin te schrijven.
Ik wil ruimte maken in mijn hoofd.
Ideeën die blijven rondzingen.
Een zin die ineens binnenkomt.
Een stukje van een verhaal.
Een lijstje.
Een tekening die waarschijnlijk alleen ik begrijp.
Mijn notitieboekjes zijn rommelig.
Pijlen.
Kringen.
Doorgestreepte woorden.
Halverwege afgebroken gedachten.
Pagina’s waarop ik blijkbaar van onderwerp ben veranderd zonder mezelf daarvan op de hoogte te stellen.
Vroeger dacht ik dat dat slordig was.
Nu denk ik:
Dat is precies hoe mijn hoofd werkt.
En dat hoeft helemaal niet netjes.
Ik krijg ook weleens de vraag waarom ik alles niet gewoon op mijn telefoon zet.
Dat heb ik geprobeerd.
Echt.
Maar mijn gedachten lijken papier serieuzer te nemen dan een scherm.
Zodra ik schrijf, vertraagt mijn hoofd.
Woorden krijgen ineens de tijd.
En soms kom ik halverwege een zin pas achter wat ik eigenlijk wilde zeggen.
Dat gebeurt me op een toetsenbord veel minder.
Dus kocht ik laatst weer een nieuw notitieboekje.
Nou ja…
Twee.
Een agenda.
En een leeg notitieboek.
Want blijkbaar heb ik zowel structuur als complete vrijheid nodig.
En omdat twee losse boekjes niet handig zijn…
Kocht ik er ook meteen een leren omslag bij.
Puur praktisch natuurlijk.
Dat ik hem ook gewoon ontzettend mooi vind, staat daar volledig los van.
Al heeft deze hele aankoop onverwacht wel één groot probleem veroorzaakt.
Mijn tas is te klein geworden.
Dus als iemand mij de komende tijd zoekt…
Dan ben ik waarschijnlijk tassen aan het passen.
Niet omdat ik een nieuwe tas nodig heb.
Maar omdat mijn notitieboekjes een nieuw huis zoeken.
En eerlijk?
Ik vind dat een uitstekende reden.