Ik houd van een vol huis.
Echt.
Van stemmen door elkaar.
Van kinderen die precies op het moment dat ik ga zitten ineens honger hebben.
Van iemand die voor de veertiende keer de koelkast opendoet, alsof er in de afgelopen drie minuten spontaan een chocoladetaart is verschenen.
Dat geluid hoort bij thuis.
Maar…
Er is ook iets magisch aan het moment waarop de voordeur achter de laatste persoon dichtvalt.
Dan gebeurt er iets bijzonders.
Het huis lijkt diep adem te halen.
En ik ook.
De kat kijkt me aan.
Ik kijk terug.
We weten allebei precies wat er nu gaat gebeuren.
Het eerste wat ik doe?
Muziek aan.
Hard.
Niet een beetje hard.
Zó hard dat ik mezelf ineens overtuigend goed vind zingen.
Dat is het fijne aan een leeg huis.
Niemand corrigeert je.
Niemand kijkt vreemd op als je een noot probeert vast te houden die eigenlijk allang is overleden.
En als de tekst me ontschiet…
Dan verzin ik gewoon iets.
Met voldoende overtuiging merkt niemand het verschil.
Behalve de kat.
Die kijkt inmiddels alsof ze zich afvraagt of ze nog van eigenaar kan wisselen.
Na het zingen volgt meestal het dansen.
Als de kinderen thuis zijn, houd ik me nog een beetje in.
Een bescheiden heupje.
Een subtiele schouder.
Een moeder die denkt dat ze nog best mee kan.
Maar zodra ik alleen ben…
Lijkt mijn woonkamer ineens verdacht veel op een concertzaal.
Ik draai rondjes.
Zwaai met mijn armen alsof ik auditie doe voor een moderne dansvoorstelling.
En op een gegeven moment maak ik bewegingen waarvan ik zelf ook niet meer precies weet wat het idee was.
Mocht iemand me ooit stiekem filmen…
Dan verhuis ik.
Sommige beelden hoeven de wereld echt nooit te zien.
En dan is er nog iets.
Iets waarvan ik eigenlijk hoop dat mijn kinderen dit verhaal nooit lezen.
Als ik alleen thuis ben…
…eet ik staand.
Waarom?
Geen idee.
Het gebeurt gewoon.
Laatst liep ik zingend met een stuk taart door de keuken.
Er viel een kruimel op de grond.
De kat keek ernaar.
Ik keek naar de kat.
De kat keek weer naar mij.
Ik schoof de kruimel met mijn sok opzij, veegde dezelfde sok even over de vloer en besloot dat dit voldoende huishoudelijk verantwoord was.
De kat leek daar anders over te denken.
Gelukkig praat ze niet.
En precies op het moment dat ik weer een beetje ben veranderd in een zingende, dansende, taart-etende versie van mezelf…
Gaat de voordeur open.
Stemmen.
Tassen.
De koelkast.
“Mam, waar is…?”
Binnen drie seconden is het huis weer vol.
En eerlijk?
Dat vind ik misschien nog wel fijner.
De stilte was heerlijk.
Maar dit…
Dit is thuis.
Alleen…
Mocht iemand ooit vragen wat ik heb gedaan terwijl zij weg waren…
Dan zeg ik gewoon:
“Niet zoveel.”
De kat weet wel beter.
Gelukkig bewaart ze mijn geheimen.